Een nieuw gezicht

Weet je wat ik zo ongelooflijk mooi vind aan de feestdagen? Dat het een seizoen is van geven en niet alleen van ontvangen. De dagen zijn korter en lijken moeilijker te dragen door de duisternis die ons omhuld als een deken. We staan op en het is donker, we komen thuis en het is donker. De dag vliegt voorbij. Maar er brand licht in de duisternis. De straten vullen zich met feestverlichting. Het is magisch. Als het donker is zoeken we naar dat sprankeltje hoop. Iets om voor te leven. En al snel kom je erachter dat jouw vrienden, geliefde(n), familieleden, collega´s en kennissen dat echte wij gevoel kunnen oproepen. Samen zijn is liefdevol. Het gaat niet zozeer om wat je elkaar geeft, maar des te meer om wat je elkaar te bieden hebt. Als het leven je een lege doos schenkt, bedenk dan niet wat je eruit had kunnen halen maar aan wat jij erin kunt stoppen om de doos te vullen.

Sinds dat ik ben begonnen met geven krijg ik zoveel terug. De theaterlessen die ik op vrijwillige basis geef op een zorgboerderij voor mensen met een beperking maken mijn leven rijker, maar openen ook mijn hart voor buitenstaanders. Neem bijvoorbeeld de buschauffeur die mij inmiddels herkent als ik klaar ben met mijn lessen. De halte waar ik in stap is geen bekende halte. Inmiddels weet hij precies wie ik ben en hoe laat ik er sta, en vooral dat hij niet zonder mij mag weg rijden. In de bus kijkt altijd een man (ook met een verstandelijke beperking, wat ik maar een vreselijk naar woord vind, dus ik noem hem liever liefkozend muppet) wiens naam ik niet ken naar mij uit. Zijn lievelingskleur is fluorescerend roze weet ik inmiddels. En de buschauffeur heeft onlangs zijn moeders huis moeten verkopen en een zware tijd omdat hij haar naar het verpleeghuis heeft moeten brengen en een belofte aan zijn overleden vader heeft te vervullen.  Het geeft mij zoveel warmte om deze mensen eenmaal per week te zien en ze te spreken als oude vrienden. Ik ga ze volgende week verrassen met een klein cadeautje gewoon om ze te bedanken voor de leuke busgesprekken.

Nu mijn nieuwe gezicht steeds dichterbij komt, begint het ook steeds meer te voelen als een frisse start. Een nieuw begin. Ik heb zoveel tijd gestopt in bedenken hoe mijn nieuwe gezicht eruit zou moeten komen te zien, en zoveel tijd verloren eraan. Zo zonde nu ik weet dat mijn ware gezicht komt vanuit een goed hart, en niet vanuit een omgebouwde kaaklijn. Ik was zojuist bij de kapper, ik heb lang haar waar ik mega trots op ben. Het is het enige aspect dat ik oprecht supermooi vind aan mijzelf. En ik heb besloten om het te doneren aan het goede doel. Voor mensen die vanwege chemotherapie of andere chronische problematiek het een tijd moeten doen zonder haar. Helaas kwam ik net 3 cm te kort dus moet ik even verder sparen. Wellicht had het zo moeten zijn. En komt met mijn nieuwe kaaklijn ook een waar gezicht als ik het na de operatie weggeef met een warm hartelijk hart.

Tandenfee

Waar het in mijn jeugd precies is mis gegaan met de ontwikkeling van mijn gebit vraag ik mij nog steeds af. Waarschijnlijk ergens rond te tijd van het wisselen. Ik mis gewoon twee volwassen kiezen! Ik ben nu op 26 jarige leeftijd nog trotse eigenaar van een melkkies (die ze binnenkort eruit gaan trekken). Op de plek waar volwassen kiezen hadden moeten groeien plaatsen ze na het genezen van de operatie(s) implantaten en kronen. Wie weet krijg ik als volwassene een zakcentje meer van de tandenfee als ik mijn laatste melkkies onder mijn kussen verstop. Mocht het mee zitten met het prijzengeld dan neem ik een kroon van goud, diamanten en parels.  Maar dan voor op mijn hoofd. Ik vind wel dat ik die verdiend heb voor alle ellende die al voorbij is, maar ook voor alle ellende die nog komen gaat.

Vol verwachting klopt mijn hart. Niet voor de Sint, maar voor de kaakchirurg. Bob de bouwer laat mij hopelijk 1 december weten wanneer we aan operatie 2 beginnen. Het stomme is dat ik er echt naar uitkijk. Ik ben wel bang, maar niets weegt op tegen weer normaal kauwen, en in de spiegel kijken zonder geconfronteerd te worden met een beugel en die centenbak kin. Na mijn laatste bezoekje Jort ben ik opgescheept met een strak elastiek rondom het ijzerdraad. Het lijkt wel een stuk dik wit rubber. Ken je dat gevoel dat je in de stoel ligt bij de tandarts en ze in je tandvlees prikken met een soort vishaak op een stokje om te kijken of het ontstoken is? En je ze het liefst een mep zou willen verkopen omdat het echt een rot drukkend scherp gevoel is? Wel dat dames en heren voel ik nu de hele dag. Een strak, drukkend en scherp gevoel. Ik weet dat het wel weer over zal gaan na een tijdje. Immers raak je gewend aan de druk, maar op dit moment ben ik net een handgranaat. Ik sta serieus op ontploffen. Pas op instortingsgevaar! Betreed op eigen risico. Ik kan gewoon niet nadenken meer. Het is zo´n irriterende zeurende aanhoudende pijn.  Het is gewoon afleidende constante druk, net als een puber die zijn of haar zin niet krijgt. Ik heb gewoon de aandacht en de ruimte niet voor overige prikkels. Ik heb hier mijn handen of liever gezegd mijn mond vol aan. Kennelijk heb ik last van hormotional feelings. Iets wat pas zou moeten komen opzetten bij vrouwen na de 50 jaar oud?!