Osteotomie (Oud-Grieks: ὀστέον osteon: bot en τεμνω temnó: snijden).

Als een verzopen kat door weer, wind en herfststorm gefietst stapte ik vandaag om 08:15 de praktijk binnen bij Jort. Geen wonder dat ze mijn frisse nat geregende ochtend snuitje graag wilde vastleggen op de gevoelige plaat. Ik weet niet zeker of ik er aandoenlijk medelijden opwekkend uitzag of  juist eerder angstaanjagend. Het gebeurde in een flits, en kort daarna volgde als resultaat een foto waarop ik in ieder geval geposeerd sta met een brede grimas en met mijn ogen dicht. Bij nader inzien zal de nieuwe IT film minder kijkers opleveren dan dit kiekje. Begin oktober krijg ik de resultaten terug van mijn kersverse fotoshoot (als ze al niet eerder op Dumpert een ere plekje hebben bemachtigt).

Jort had nog een mooie creatieve aanvulling, groene tanden! Naast negatieven was er ook een mal nodig voor een gipsen (kunst)gebit. Dat houdt in dat je stevig mag bijten in een lekkere lepel vol groene kleefpasta om de mal te kunnen maken. Alex kwam niet meer bij, ik denk dat the wicked witch of the west er minder groen uitziet dan ik deed vanochtend.  Met de foto´s en de gipsen replica van de huidige stand van mijn gebit gaat Jort oordelen of mijn onderkaak in mijn bovenkaak gaat passen tijdens de tweede operatie.

Osteotomie is een mooi chirurgisch begrip voor het doorbreken van je botten met een botzaag of een beitel om de stand daarvan te corrigeren.
In mijn geval zal het breken van mijn onderkaak in 6 stukken nodig zijn om mijn botten te verlengen. Als het ware worden mijn botten langer gemaakt door er een stuk metaal aan toe te voegen. Ik denk dat Bob die techniek heeft afgekeken bij de ladegeleiders van de Ikea.  lk krijg een uitschuifbare go go inspector gadget onderkaak-ladebak systeem. Om mijn kin niet regelrecht onder mijn neus uit te laten komen vervangt Bob het botschijfje daar door een kleiner metalen plaatje. Zo gaat mijn kin van niveau dikke BMW naar niveautje MINI-Cooper om mijn gelaat een fraaier uiterlijk te bezorgen.

Ik kijk er naar uit om weer een stap verder te zijn in mijn project X. Ik wil niets liever dan deze periode van mijn leven voorgoed afsluiten, en er naar wuiven zoals een koningin zou doen vanuit haar gouden koets. Het zou heel fijn zijn als ik begin oktober groen licht krijg vanuit Jort om de afspraak bij Bob te maken voor de osteotomie. Aan de andere kant vind ik het doodeng om Bob de bottenbreker weer onder ogen te zien, en mijn gezicht verder te laten verbouwen. Ik houd mijn hart vast en probeer rustig in en uit te blijven ademen totdat ik meer weet. Heeft iemand een zakje want ik voel een hyperventilatie aan komen zetten?!

De definitie van normaal

Normaal is ook maar zo gewoon. Zo standaard, zo modaal. Niet authentiek. Normaal is onopvallend en saai. Normaal is niet afwijkend van de rest. Normaal is voldoen aan de norm. Normaal is veel voorkomend en alledaags. Normaal is naar verwachting. Normaal wordt geaccepteerd.

Ik heb nooit normaal willen zijn. Ik ben simpelweg niet normaal. Ik ben nooit normaal geweest. Normale mensen maken mij bang. Hebben die wel identiteit? Zijn plain Jane’s niet te conformistisch? Hebben normale mensen wel een eigen mening of praten zij slechts de rest van de groep na?

Nee hoor normaal is niet voor mij in de wieg weggelegd. Ik heb het nooit erg gevonden om op te vallen. Om aanwezig te zijn. Om uit te stralen wie ik ben, en waarvoor ik sta. Normaal gesproken levert dat verschillende reacties op. Sommige vinden dat ik lef heb, andere denken dat ik arrogant ben vanwege mijn dosis aan zelfvertrouwen. Ook zijn er de mensen die vol verbazing achter mijn rug om fluisteren ´´Wie is dat?´´ Wel aangenaam, ik ben Nikki.

Sinds kort werk ik nauw samen met mensen die een zogenaamde beperking hebben. Steeds meer vraag ik mij af of het niet de normale mensen zijn met de beperking. Immers zijn we het gewend geworden om ons naar de maatstaven te gedragen. Om vast te zitten in het systeem. Om angst te hebben voor vrijheid. Om beperkt te zijn in onze wil en daarmee ook onze identiteit en fantasieën. Het zijn juist de dingen die opvallend zijn aan een persoon, die ze zo mooi maken. Theaterdocente is een heerlijk beroep. Hoe fantastisch is het, om een verandering teweeg te kunnen brengen in mensen? Om mensen in een ander rol te kunnen laten stappen? Om mensen te laten vergeten wie ze zijn? Of om ze juist de kracht te laten vinden om ze te laten zien wie ze zijn, en dat uit te laten stralen?

Sinds dat ik aan project X ben begonnen ben ik mij pijnlijk bewust geworden van mijn eigen afwijking. Ik heb het hier niet over de stand van mijn kaken die niet normaal staan. Ik heb het hier over het verliezen van het geloof in mijzelf. In het proberen te worden van een normaal mens met een normale kaaklijn. Het is fantastisch om dadelijk in de spiegel te kunnen kijken en te horen bij de wonderlijke wereld waarin je tanden regelrecht lijken te komen uit een tandpasta commercial.

Maar wat is normaal? Normaal is een door mijzelf gecreëerde illusie te voldoen aan een ideaal beeld. Normaal is het voor mij geworden om mij te schamen voor mijn eigen tekortkomingen en beugel in plaats van in te zien hoe krachtig ik ben, en hoe ver ik ben gekomen in de weg er naar toe. Normaal is wat je er zelf van maakt. Nikki is normaal. Een normaal iemand die zich niet schaamt voor wie ze is en dat graag deelt met de wereld.

Geluk zit in een klein hoekje

Ik heb het wat tijd gegeven. Ruim een maand is verstreken sinds de spin is verwijderd en de slotjes onder geplaatst zijn. Aan de slotjes zitten weerhaakjes, deze zijn bedoeld voor de elastieken die ze gaan plaatsen na de tweede kaakoperatie. De elastieken zullen dan nodig zijn om de kaken op elkaar geklemd te houden. Maar goed zo ver zijn we nu nog niet. Naar verwachting zal november of december de onderkaak worden gebroken, en naar voren worden geplaatst. Tijdens deze operatie zal ook mijn kin worden herplaatst.

De weerhaakjes hebben op dit moment een andere functie. Namelijk het openslijten van de binnenkant van mijn wangen. Ik begin te begrijpen hoe iemand met een herpes infectie zich moet voelen. Eten is door de wondjes/blaren zodanig pijnlijk dat ik weer terug bij af ben. Ik probeer zoveel mogelijk zacht en makkelijk door te slikken voedsel te nuttigen, zoals pasta, rijst, bladerdeeghapjes, knakworstjes, soep en dergelijke.

Niet alleen de blaren maken het lastig eten maar ook twee ontbrekende kiezen. Mijn onderkaak is zodanig onderontwikkeld dat ik nog twee melkkiezen had zitten zonder “volwassen” kiezen eronder. Pas als mijn  kaken goed op elkaar staan en het bot genezen is, en dik genoeg worden er implantaten en kronen geplaatst. De twee melkkiezen zijn nu getrokken, waardoor ik ook minder goed mijn eten kan vermalen. Omdat daarnaast ook door de verbrede bovenkaak de rest van mijn kiezen schuin zijn gaan staan ten opzichte van mijn onderkaak kiezen is eten weer een hele opgave geworden.

Toch probeer ik positief te blijven. Hoewel het einde nog lang niet in zicht is concentreer ik mij gewoon op de dingen die het leven wel leuk maken. Geluk zit wellicht in een klein hoekje maar we kunnen zelf een bijdrage leveren aan het vergroten van dat geluk. Wederom helpen leuke uitstapjes met vrienden en familie om de gedachten van project X te verzetten. Na het overlijden van een dierbare collega besef ik mij des te meer dat het leven te kwetsbaar en te kort is om bij de pakken neer te blijven zitten. Laten we genieten van elk moment, en het volste uit ons leven halen, zo lang ons het leven is gegund.

Vrijheid Blijheid

Ik heb de kinderachtige neiging om de spin aan de muur op te hangen als een soort overwinningstrofee. Dat doen die jagers ook met een gewei, nadat ze harteloos met een vuurwapen bambi overhoop hebben geknald. Alleen om die reden al, zie ik er toch maar vanaf. Ik heb het niet zo op nutteloos geweld. Trots op dat mijn prooi verslagen is ben ik echter wel.

Het geweld wat Jort vandaag heeft moeten plegen om de spin te verwijderen was wel nuttig. Ik heb mijn gehemelte weer terug. Ik hoef deze niet langer te delen met een metalen plaat inclusief pootjes. De spin ziet er in mijn hand maar treurig uit. Als een smerige parasiet zonder gastvrouw. Sorry hyraxbeugel, er is geen plek meer voor jou in mijn leven, en zeker niet in mijn mond. Je dagen van terreur zijn aan een einde gekomen. Vandaag heb ik 90 minuten met mijn mond wijd open achterover op een stoel moeten liggen om dit resultaat te kunnen bereiken.

Je kan je wellicht het gevoel in mijn stijve kaak voorstellen onder andere door de fijne plastic mondspreider en proppen watten in mijn mond, terwijl er aan mij gesleuteld werd. In anderhalf uur tijd is de spin verwijderd, zijn er metalen banden om mijn bovenkiezen bijgekomen, heb ik er slotjes bij gekregen op de tanden in mijn onderkaak en heb ik blauwe seperatie elastiekjes gekregen tussen mijn kiezen daar. Volgende week worden die elastiekjes vervangen door dezelfde metalen banden die ik ook boven heb gekregen. Oftewel ik sta weer helemaal  lekker strak. In tegenstelling tot mijn leeftijdsgenootjes niet van de pillen die ik mee heb gesmokkeld naar het bevrijdingsfestival (overigens ben ik te braaf voor drugs, ik heb ze nog nooit gebruikt).

Vrijheid blijheid zeggen ze toch?  Wel ondanks dat ik zeer gelukkig ben om van de spin af te zijn, ben ik wat minder gelukkig met het brandende gevoel en de dode lap verdoofd vlees, die mijn tong zou moeten voorstellen in mijn mond. Het lijkt wel alsof ik weer een heel ander gebit aangemeten heb gekregen.

Misschien klink ik een beetje pessimistisch vandaag en dat op een dag van vreugde en vlaggen hoogstok. Mijn welgemeende excuses daarvoor. Ik heb honger als een malle en dat werkt mijn humeur altijd een beetje tegen. Ik ben weer af bij vloeibaar voedsel. Geen zorgen het went wel weer. Geloof mij ik heb er inmiddels genoeg ervaring mee. De oude Nikki komt vanzelf wel weer naar boven drijven. Geef het wat tijd, dat ga ik ook doen.  😉

Hello darkness my old friend…..

Soms is het zo makkelijk om je af te sluiten voor je eigen emoties waardoor ze er niet meer lijken te zijn. Hoe langer je ze negeert, hoe groter de stapel groeit.

Ik had de mijne tijdelijk geparkeerd in dat toch al overvolle bovenkastje (lees mijn hoofd). Ik kon niet anders dan de deur opentrekken vandaag en werd pardoes onder de puinhoop bedolven. Onzekerheid, verdriet, woede, trots, dankbaarheid, blijheid. Fase 1 is eindelijk bijna afgerond. Fase 2 is nu tastbaar. Ik heb daarom de emoties maar vrij gelaten. Het werd tijd.

Maar wat was de stilte voor de storm toch lekker. Wat is er toch al een hoop gebeurd sinds de start van project X. Het was fijn die rust in mijn hoofd. Ik ben al zover gekomen. Ik werk weer, ik eet weer veel (slechts met de linkerkant van mijn kaak, maar alsnog zijn de aangekomen kilo’s duidelijk zichtbaar). Ik had weinig last van de slotjes en ben gewend geraakt aan de constante druk van de spin op mijn tong. Ik had zelfs geen behoefte meer om te schrijven, want het ging toch oké. Zelfs mijn energielevel lijkt weer volledig terug te zijn. Ik ben niet zo snel moe meer.

Mijn glimlach is sinds project X ook flink veranderd. Even oprecht gebleven, maar achter het gebit is een verhaal gegroeid. Een met vallen en opstaan. Een gebit met kleine ijzeren soldaatjes die vechten voor een betere gezondheid. Het is een beetje een gehavend gezicht. In iedere oorlog, is de strijd pas gestreden nadat er opofferingen zijn gemaakt. Koningen Bob en Jort vonden het nodig om eerst mijn bovenkaak op te rekken en te splijten. Nu werken die dappere slotjessoldaten in alle macht om mijn tanden los van elkaar te schuiven zodat er ruimte ontstaat voor de onderkaak. Pas als de onderkaak dadelijk ook gebroken wordt, en mijn kin zich ook met de reconstructie gaat bemoeien, is de vijand verslagen.

Het is nu weer gedaan met de rust, de strijd is nog niet gestreden. 5 mei de dag van de bevrijding zal de spin worden begraven onder een juichend geluid. Hij heeft zijn werk goed gedaan. Maar geen zoet hiernamaals of bevrijding voor mij, nog even niet. We gaan beginnen aan de onderkaak. Seperatie elastiekjes om de kiezen daar uit elkaar te schuiven, banden er omheen en dan ook slotjes aan de onderkant. Het zal wel weer even afzien worden.

Ik kreeg een berichtje op Facebook een tijdje geleden van een oud klasgenootje van de basisschool, die dwars door mijn ziel sneed. “De meest gelukkige mensen zijn niet de mensen die het beste van alles hebben, maar het beste van alles maken”. Ik heb vrede gemaakt met mijn duisternis. Mijn vijanden angst en onzekerheid zijn oude bekenden geworden. Ik zal ze broederlijk omarmen maar het gevecht nooit opgeven.

Hoe overleef ik een beugel? (de volwassenen editie)

Al maanden wacht ik met smart op de nieuwe uitgave van schrijfster Francine Oomen in de hoe overleef ik? reeks. Tot nu toe zonder resultaat.

Al hoewel een beugel voor volwassenen de laatste tijd hipper lijkt te worden, is het nog steeds een taboe in de geschreven boekwerken. Uitvoerig komen zaken als de puberteit en zoenen met een beugel aan bod. Aldus voor de jongere generatie.

Waar is en blijft het handboek dan voor de volwassene vraag ik me af? Aangezien de gemiddelde volwassene wel iets verder is dan een hoe zoen ik met een beugel? Vraag ik me toch echt af waar de handleiding blijft voor ijzerwerk en fellatio. Geintje jongens. Wellicht ga ik iets te ver voor de preutse lezer. In dat geval mijn welgemeende excuses. Echter hoop ik dat jullie inzien dat ik tegenwoordig zo thuis ben in de wereld van de mondspreiders, dat dit een redelijk onschuldig onderwerp leek te zijn.

Een survivalgids voor de volwassenen beugeldragers dus. Wel mocht je het geluk hebben enkel slotjes nodig te hebben lees je van te voren dan goed in. Er schijnen tegenwoordig ook doorzichtige of witte brackets te zijn zodat je niet opgescheept wordt met een metalen set. Als ik dit van te voren had geweten dan was mijn beugel nagenoeg onzichtbaar geweest.

Hoe je het went of keert een beugel is niet het toppunt van charmant. Mocht je een vergadering hebben na je lunchtijd, zorg er dan voor dat je altijd ragertjes op zak hebt. Niets is erger dan het geven van een presentatie terwijl de ogen niet gericht zijn op jou, maar op de etensresten in je beugel.

Mocht je een enorme fan zijn van frisdrank en drop, begin dan maar niet aan een beugel. Koolzuurhoudende dranken zorgen ervoor dat de lijm van de beugel loslaat. Drop zorgt ervoor dat je jouw kaken niet meer van elkaar afkrijgt, evenals toffees een zeer slecht idee!

Dingen afhappen gaat je niet meer lukken, ongegeneerd bijten in een hamburger is verleden tijd. Voortaan zit jij met mes en vork bij de MacDonalds om alles eerst in kleine stukjes te snijden alvorens het kauwen. Lekker decadent!

Mocht jij zelf een volwassen (ex)beugeldrager zijn en tips willen toevoegen, wees mijn gast en post ze onder mijn blog.

En mocht jij Francine Oomen persoonlijk kennen, vertel haar dan dat ik nog steeds met smart aan het wachten ben 😉

Prikkeldraad

Ik kreeg een brief thuis waarin mijn afspraak met Bob op de 23e kwam te vervallen. Ik moet mij een dag eerder melden bij zijn collega. Bob is uitgevallen, hij had teveel last van zijn handen, en komt zeker tot juli niet meer terug.

In de wachtkamer was het stervensdruk. Tussen de scheldende boze mensen wordt mij al snel duidelijk dat Bob flink gemist wordt. Al snel zie ik dat de wachttijd op het scherm is opgelopen naar 30 minuten. Sommige patiënten kiezen ervoor om een andere afspraak te maken. Andere klagen bij de dames van de receptie. En ik? Ik moet inmiddels plassen als een gek maar ben alleen. Tussen de klagende mensen door, vraag ik aan de dames bij de receptie of ik even snel naar het toilet kan glippen. De dames lijken opgelucht dat ik geen stampij aan het maken ben, en zeggen dat ze het door zullen geven.

Na mijn opluchting neem ik weer plaats in de wachtkamer. Eindelijk na 45 minuten wordt ik opgehaald. Ik mag mijn kin plaatsen in een flitsend wit apparaat, en bijten in dikke zwarte papiertjes. Ik mag oehhhh en aaah zeggen en daarna doorlopen naar de spreekkamer. De collega van Bob is een vrolijk mens. Haar spreekuur liep  weliswaar ernstig uit, maar desalniettemin kon ze mij helder uitleggen hoe het staat met de bot ontwikkeling van mijn bovenkaak. De spleet tussen mijn voortanden is al weer aardig dicht gegroeid in vergelijking met de laatste keer dat er foto´s werden gemaakt.

Ze legt mij uit dat er nieuw bot is ontstaan tussen mijn voortanden. Daardoor is de spleet kleiner geworden. Mijn voortanden groeien nu scheef tegen elkaar aan omdat de wortels nog niet mee bewegen. Het doet mij denken aan O benen enkel heb ik nu O voortanden. Alleen de onderkant van de voortanden drukken naar elkaar toe door de beugel.

Het bot van mijn bovenkaak is nog niet volledig dichtgegroeid. Ik vergelijk het maar met de fontanel van een babyhoofdje. Er is echter geen opening meer in mijn gehemelte. Er is wel al nieuw bot ontstaan maar het is nog niet dik genoeg. Harde dingen eten lukt nog niet echt goed en mag ook nog niet. Anders beschadigt het nieuwe bot.

Als mijn tandboog mooi is gaan staan door de blokjesbeugel kan fase twee pas beginnen. Het kan nog ruim een jaar duren voordat er genoeg plek is om mijn onderkaak te breken en naar voren te schuiven. De collega van Bob denkt dat het nog een half jaar kan duren voordat de spin eruit mag.

Volgende week wordt de blokjesbeugel weer aangedraaid. Op mijn wang na die af en toe blijft steken aan het prikkeldraad van de beugel (ik kan bijna aan de wangpiercing) heb ik er weinig last van. Eten lijkt erdoor steeds beter te gaan. Ik heb stiekem een koekje in stukjes gebroken en opgegeten! Waarschijnlijk valt dat onder de harde dingen die ik nog niet mag eten. Maar wie kan er nou een chocolatechip cookie weerstaan na zo´n lange tijd? 😉

 

#FoodPorn

Mhmmm ik vind het letterlijk en figuurlijk heerlijk dat ik weer kan eten. Na ruim twee maanden prakjes is het geweldig om weer ergens op te kunnen kauwen. Het voelt vreemd om mijn kaken weer te gebruiken. Omdat mijn kiezen anders op elkaar staan dan eerst, is kauwen een uitdaging geworden. Eten snijd of breek ik in kleine stukjes. Dingen afhappen is onmogelijk. Alleen mijn linker kaakhelft doet al het maalwerk. Mijn kiezen lijken wel schuurpapiertjes, ze doen er gewoon pijn van. De rechterzijde werkt totaal niet mee.  Ik hoop dat die binnenkort wel weer van de partij is, want ik doe nu uren over mijn maaltijd.

Ik leef op pasta, rijst, gekookte groenten, aardappelen en dergelijke. Kortom eet ik nu alle dingen die praktisch al uit elkaar vallen als je er een beetje met je kies op duwt. Geen pap voor mij meer, wel bruine bolletjes met tonijnsalade. Korstjes, rauwkost, pizza en nootjes moeten nog even wat langer op zich laten wachten.

Eten is een feestje, stoppen ermee is lastig. Alles smaakt zo goed. Zeker de praline paaseitjes!  Langere tijd kreeg ik het honger gevoel maar niet van mij afgeschut. Daarom heb ik nu de neiging om maar door te blijven eten terwijl ik eigenlijk al vol zit. De kilo´s vliegen er weer aan. UhOh met in mijn achterhoofd de volgende operatie in het najaar, bouw ik maar vast wat extra vetreserves op ;).

Na ieder feestje moet er wel worden opgeruimd. Ik maak er echt een zooitje van. Met twee beugels, en wat tanden die je door het metaal amper meer kunt zien is het hard werken geblazen. Alles maar dan ook alles wat je hebt gegeten vind je daarna terug in je beugel. Zonder ragers, en tandenborstel zou ik eten niet eens meer aan durven. Poetsen poetsen poetsen. Ik heb er een dagtaak bij.

Alhoewel ik mijn slotjesbeugel en spin totaal niet charmant vind, ben ik blij dat de tweede fase er nu aan zit te komen. Ik ben er nog lang niet, maar wel weer een stuk dichterbij. 23 februari gaan we langs bij Bob om te kijken of mijn gehemelte weer aan elkaar vast is gegroeid.  Op naar een tandpasta smile!

Achter slot en grendel

Slotjes wat een hypocriete naam voor een beugel. Mijn mond is momenteel beter bewaakt met dikke ijzeren tralies dan een staatsgevangenis. Ik had geen idee dat er zoveel metaal in een mond zou passen. Maar we moeten het er maar mee doen. Stiekem ben ik ook wel blij met mijn nieuwe fietsenrek. Door de operatie en de spin (die nog steeds een prominente plaats in beslag neemt) zijn er meerdere spleetjes tussen mijn tanden ontstaan, en staan ze nu even scheef als de toren van Pisa.

Met knikkende knieën zat ik vanochtend weer bij Jort in de stoel. Wederom naast de tieners met hun ouders. Het is duidelijk dat ze daar weinig volwassenen gewend zijn. “Heb je er zin in?” Dat werd mij gevraagd. Mijn sarcastische zelf moest daar even op inspelen met een “Jazeker, de hypotheker. Ik ben 25, niet 16 wat denkt u zelf?” Terwijl er een mondspreider en een prop watten in mijn keelgat werden gestoken om mij stil te houden, kreeg ik uitleg over van alles en nog wat. Tussen de “Hier komt de gel, hier komt het lampje, we gaan nu het draadje over de slotjes plaatsen, wees maar niet bang ik ga nu de draden doorknippen met deze nijptang” en mijn oh mijn god gezichtsuitdrukkingen door werd mij een poetskalender in handen gedrukt, en twee roze tabletjes om plak mee te verklikken. Ik kreeg ook nog een tandpastaatje, en een spiegeltje mee. Jammer genoeg geen stuiterbal. Vanavond mag ik een paracetamolletje innemen tegen jawel de “spierpijn in mijn tanden”.

Vandaag wil ik in mijn blog het graag met jullie hebben over eigenwaarde. Ofwel ben je tevreden met de persoon die je bent? Voor de start van project x zat ik bomvol zelfvertrouwen. Sommige mensen misplaatste het zelfs voor arrogantie. Als je lekker in je vel zit straal je dat ook uit. Als vanzelfsprekend zaten er weleens momenten bij waarop ik mij, wat minder voelde. Dat is menselijk. Sinds project x is mijn zelfvertrouwen flink gedaald. Het enige stukje onzekerheid wat ik bij mij droeg (mijn overbeet) heeft tot nu toe enkel geleid tot pijn. Zowel fysiek als mentaal. Wat zonde, want het is toch kick-ass wat ik hier aan het doen en delen ben? En ik ben toch geen onzekere tiener meer? Ik ben een volwassene!

Ik weiger mij sinds vandaag nog te schamen voor de stappen die ik zet. Werken aan zelfvertrouwen doe je met vallen en opstaan. Ook jou roep ik op om je niet langer te verschuilen, achter welke (zelfgebouwde) tralies dan ook. Wees de persoon die je wil zijn en straal. Niets is mooier dan een glimlach. Met of zonder beugel. Praten over je onzekerheden en er aan werken maakt mij sterker dan ooit. Dat gun ik jou ook! Vind je innerlijke kracht. Wilde je altijd al stoppen met roken? Doe het! Wil je al een tijd afvallen, start vandaag! Laat anderen en hun mening jou niet langer beïnvloeden om de persoon te worden die je al was en nu nog moet omarmen.

En laat je zeker niet klein houden, door niemand niet.

 

 

De voor(uit)gang

Mijn eerste blog van 2017, dus bij deze nog de beste (veel te late) wensen!

Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen. Mijn geest zit nog steeds gevangen in een lichaam dat niet meewerken wil. Maar we gaan kleine stappen vooruit. Het is fijn om in ieder geval weer 20 uur aan het werk te zijn. Ook al lijkt dit in mijn ogen veel te weinig. Het is ook fijn om weer wat variatie te hebben in de dingen die ik eet. Inmiddels lukt het zelfs weer om couscous met zacht gegrilde groenten uit de oven te eten! Door de kleine goede veranderingen vergeet ik weleens dat ik nog niet helemaal gezond ben. Daardoor wil ik teveel. Ik kan heel erg boos worden en snel het gevoel hebben dat ik faal. Ik kan nog niet zo goed tegen drukte en verschillende prikkelingen. Soms wil ik na werk in plaats van een dutje graag even stofzuigen of iets dergelijks. Maar dan heb ik daar geen energie meer voor. Ook kan ik helemaal bekaf zijn van een fietstochtje van 30 minuten. We hebben sinds gisteren daarom ook een hulp in het huishouden zodat ik niet te hard ga met het proberen op te pakken van mijn “oude ik”. En mij even volledig kan focussen op het behalen van mijn herstel.

Sinds de operatie voel ik mij nog steeds ongelooflijk snel suf, slaperig en ben ik vergeetachtig. Of dit de nawerkingen zijn van de algehele narcose, de veranderingen in mijn eetpatroon, of de koude weersomstandigheden weet ik niet. Ik weet wel dat ik nog niet helemaal lekker in mijn vel zit. Ik ben moe. Ik heb nergens zin in, en ik krijg maar de helft mee van de dingen die om mij heen gebeuren. Misschien verwerkt mijn lichaam nu pas echt de klap van project X. Na alle drukte, staat het proces nu alweer een tijdje stil. 26 januari krijgen we er een blokjesbeugel bij. Daarna staat het project weer on hold. Ik vind het helemaal niets, ik wil doorgaan. Kom maar op met operatie twee. Breek die onderkaak ook maar. Hoe sneller de hele mikmak voorbij is, hoe sneller mijn “echte leventje” weer kan starten. Ik hang nu maar een beetje tussen fases in.

Misschien ben ik gewoon doodop van het continue wachten totdat er een beslissing voor mij wordt genomen. Ik weet bij Jort of bij Bob nooit waar ik aan toe ben. Plannen wat de stap hierna weer gaan worden zijn altijd vaag, en afhankelijk van meerdere factoren, tijdsduur is een vraagteken. Voor een jonge vrouw met controle issues is het niet fijn om niet zeker te zijn van toekomstbeelden. Ik ben een controlefreak, en nu het om iets heel belangrijks gaat namelijk mijn gezondheid mag ik mij er niet mee bemoeien. Uiteraard weten de experts wat het beste voor mijn kaak is. Het is echter steeds een klap in je gezicht om achter de feiten aan te blijven lopen. En het vergt veel van mijn geduld om blind vertrouwen te hebben, en te blijven investeren in dit project.

Op zich is het ook best gek dat je een project aan gaat om je gezondheid op de lange duur te verbeteren, maar om juist daardoor extra last van je kaak te hebben. De tranen staan nog steeds in mijn ogen als ik eigenwijs weer eens probeer of ik toch niet een stukje komkommer kan eten.

Hoe dan ook probeer ik mij vooral te focussen op de dingen die al wel erg goed gaan. En probeer ik trots te zijn op de stappen die ik al gezet heb.