Hoe overleef ik een beugel? (de volwassenen editie)

Al maanden wacht ik met smart op de nieuwe uitgave van schrijfster Francine Oomen in de hoe overleef ik? reeks. Tot nu toe zonder resultaat.

Al hoewel een beugel voor volwassenen de laatste tijd hipper lijkt te worden, is het nog steeds een taboe in de geschreven boekwerken. Uitvoerig komen zaken als de puberteit en zoenen met een beugel aan bod. Aldus voor de jongere generatie.

Waar is en blijft het handboek dan voor de volwassene vraag ik me af? Aangezien de gemiddelde volwassene wel iets verder is dan een hoe zoen ik met een beugel? Vraag ik me toch echt af waar de handleiding blijft voor ijzerwerk en fellatio. Geintje jongens. Wellicht ga ik iets te ver voor de preutse lezer. In dat geval mijn welgemeende excuses. Echter hoop ik dat jullie inzien dat ik tegenwoordig zo thuis ben in de wereld van de mondspreiders, dat dit een redelijk onschuldig onderwerp leek te zijn.

Een survivalgids voor de volwassenen beugeldragers dus. Wel mocht je het geluk hebben enkel slotjes nodig te hebben lees je van te voren dan goed in. Er schijnen tegenwoordig ook doorzichtige of witte brackets te zijn zodat je niet opgescheept wordt met een metalen set. Als ik dit van te voren had geweten dan was mijn beugel nagenoeg onzichtbaar geweest.

Hoe je het went of keert een beugel is niet het toppunt van charmant. Mocht je een vergadering hebben na je lunchtijd, zorg er dan voor dat je altijd ragertjes op zak hebt. Niets is erger dan het geven van een presentatie terwijl de ogen niet gericht zijn op jou, maar op de etensresten in je beugel.

Mocht je een enorme fan zijn van frisdrank en drop, begin dan maar niet aan een beugel. Koolzuurhoudende dranken zorgen ervoor dat de lijm van de beugel loslaat. Drop zorgt ervoor dat je jouw kaken niet meer van elkaar afkrijgt, evenals toffees een zeer slecht idee!

Dingen afhappen gaat je niet meer lukken, ongegeneerd bijten in een hamburger is verleden tijd. Voortaan zit jij met mes en vork bij de MacDonalds om alles eerst in kleine stukjes te snijden alvorens het kauwen. Lekker decadent!

Mocht jij zelf een volwassen (ex)beugeldrager zijn en tips willen toevoegen, wees mijn gast en post ze onder mijn blog.

En mocht jij Francine Oomen persoonlijk kennen, vertel haar dan dat ik nog steeds met smart aan het wachten ben ūüėČ

Prikkeldraad

Ik kreeg een brief thuis waarin mijn afspraak met Bob op de 23e kwam te vervallen. Ik moet mij een dag eerder melden bij zijn collega. Bob is uitgevallen, hij had teveel last van zijn handen, en komt zeker tot juli niet meer terug.

In de wachtkamer was het stervensdruk. Tussen de scheldende boze mensen wordt mij al snel duidelijk dat Bob flink gemist wordt. Al snel zie ik dat de wachttijd op het scherm is opgelopen naar 30 minuten. Sommige pati√ęnten kiezen ervoor om een andere afspraak te maken. Andere klagen bij de dames van de receptie. En ik? Ik moet inmiddels plassen als een gek maar ben alleen. Tussen de klagende mensen door, vraag ik aan de dames bij de receptie of ik even snel naar het toilet kan glippen. De dames lijken opgelucht dat ik geen stampij aan het maken ben, en zeggen dat ze het door zullen geven.

Na mijn opluchting neem ik weer plaats in de wachtkamer. Eindelijk na 45 minuten wordt ik opgehaald. Ik mag mijn kin plaatsen in een flitsend wit apparaat, en bijten in dikke zwarte papiertjes. Ik mag oehhhh en aaah zeggen en daarna doorlopen naar de spreekkamer. De collega van Bob is een vrolijk mens. Haar spreekuur liep ¬†weliswaar ernstig uit, maar desalniettemin kon ze mij helder uitleggen hoe het staat met de bot ontwikkeling van mijn bovenkaak. De spleet tussen mijn voortanden is al weer aardig dicht gegroeid in vergelijking met de laatste keer dat er foto¬īs werden gemaakt.

Ze legt mij uit dat er nieuw bot is ontstaan tussen mijn voortanden. Daardoor is de spleet kleiner geworden. Mijn voortanden groeien nu scheef tegen elkaar aan omdat de wortels nog niet mee bewegen. Het doet mij denken aan O benen enkel heb ik nu O voortanden. Alleen de onderkant van de voortanden drukken naar elkaar toe door de beugel.

Het bot van mijn bovenkaak is nog niet volledig dichtgegroeid. Ik vergelijk het maar met de fontanel van een babyhoofdje. Er is echter geen opening meer in mijn gehemelte. Er is wel al nieuw bot ontstaan maar het is nog niet dik genoeg. Harde dingen eten lukt nog niet echt goed en mag ook nog niet. Anders beschadigt het nieuwe bot.

Als mijn tandboog mooi is gaan staan door de blokjesbeugel kan fase twee pas beginnen. Het kan nog ruim een jaar duren voordat er genoeg plek is om mijn onderkaak te breken en naar voren te schuiven. De collega van Bob denkt dat het nog een half jaar kan duren voordat de spin eruit mag.

Volgende week wordt de blokjesbeugel weer aangedraaid. Op mijn wang na die af en toe blijft steken aan het prikkeldraad van de beugel (ik kan bijna aan de wangpiercing) heb ik er weinig last van. Eten lijkt erdoor steeds beter te gaan. Ik heb stiekem een koekje in stukjes gebroken en opgegeten! Waarschijnlijk valt dat onder de harde dingen die ik nog niet mag eten. Maar wie kan er nou een chocolatechip cookie weerstaan na zo¬īn lange tijd? ūüėČ

 

#FoodPorn

Mhmmm ik vind het letterlijk en figuurlijk heerlijk dat ik weer kan eten. Na ruim twee maanden prakjes is het geweldig om weer ergens op te kunnen kauwen. Het voelt vreemd om mijn kaken weer te gebruiken. Omdat mijn kiezen anders op elkaar staan dan eerst, is kauwen een uitdaging geworden. Eten snijd of breek ik in kleine stukjes. Dingen afhappen is onmogelijk. Alleen mijn linker kaakhelft doet al het maalwerk. Mijn kiezen lijken wel schuurpapiertjes, ze doen er gewoon pijn van. De rechterzijde werkt totaal niet mee.  Ik hoop dat die binnenkort wel weer van de partij is, want ik doe nu uren over mijn maaltijd.

Ik leef op pasta, rijst, gekookte groenten, aardappelen en dergelijke. Kortom eet ik nu alle dingen die praktisch al uit elkaar vallen als je er een beetje met je kies op duwt. Geen pap voor mij meer, wel bruine bolletjes met tonijnsalade. Korstjes, rauwkost, pizza en nootjes moeten nog even wat langer op zich laten wachten.

Eten is een feestje, stoppen ermee is lastig. Alles smaakt zo goed. Zeker de praline paaseitjes! ¬†Langere tijd kreeg ik het honger gevoel maar niet van mij afgeschut. Daarom heb ik nu de neiging om maar door te blijven eten terwijl ik eigenlijk al vol zit. De kilo¬īs vliegen er weer aan. UhOh met in mijn achterhoofd de volgende operatie in het najaar, bouw ik maar vast wat extra vetreserves op ;).

Na ieder feestje moet er wel worden opgeruimd. Ik maak er echt een zooitje van. Met twee beugels, en wat tanden die je door het metaal amper meer kunt zien is het hard werken geblazen. Alles maar dan ook alles wat je hebt gegeten vind je daarna terug in je beugel. Zonder ragers, en tandenborstel zou ik eten niet eens meer aan durven. Poetsen poetsen poetsen. Ik heb er een dagtaak bij.

Alhoewel ik mijn slotjesbeugel en spin totaal niet charmant vind, ben ik blij dat de tweede fase er nu aan zit te komen. Ik ben er nog lang niet, maar wel weer een stuk dichterbij. 23 februari gaan we langs bij Bob om te kijken of mijn gehemelte weer aan elkaar vast is gegroeid.  Op naar een tandpasta smile!

Achter slot en grendel

Slotjes wat een hypocriete naam voor een beugel. Mijn mond is momenteel beter bewaakt met dikke ijzeren tralies dan een staatsgevangenis. Ik had geen idee dat er zoveel metaal in een mond zou passen. Maar we moeten het er maar mee doen. Stiekem ben ik ook wel blij met mijn nieuwe fietsenrek. Door de operatie en de spin (die nog steeds een prominente plaats in beslag neemt) zijn er meerdere spleetjes tussen mijn tanden ontstaan, en staan ze nu even scheef als de toren van Pisa.

Met knikkende knie√ęn zat ik vanochtend weer bij Jort in de stoel. Wederom naast de tieners met hun ouders. Het is duidelijk dat ze daar weinig volwassenen gewend zijn. “Heb je er zin in?” Dat werd mij gevraagd. Mijn sarcastische zelf moest daar even op inspelen met een “Jazeker, de hypotheker. Ik ben 25, niet 16 wat denkt u zelf?” Terwijl er een mondspreider en een prop watten in mijn keelgat werden gestoken om mij stil te houden, kreeg ik uitleg over van alles en nog wat. Tussen de¬†“Hier komt de gel, hier komt het lampje, we gaan nu het draadje over de slotjes plaatsen, wees maar niet bang ik ga nu de draden doorknippen met deze nijptang” en mijn oh mijn god gezichtsuitdrukkingen door werd mij een poetskalender in handen gedrukt, en twee roze tabletjes om plak mee te verklikken. Ik kreeg ook nog een tandpastaatje, en een spiegeltje mee. Jammer genoeg geen stuiterbal. Vanavond mag ik een paracetamolletje innemen tegen jawel de “spierpijn in mijn tanden”.

Vandaag wil ik in mijn blog het graag met jullie hebben over eigenwaarde. Ofwel ben je tevreden met de persoon die je bent? Voor de start van project x zat ik bomvol zelfvertrouwen. Sommige mensen misplaatste het zelfs voor arrogantie. Als je lekker in je vel zit straal je dat ook uit. Als vanzelfsprekend zaten er weleens momenten bij waarop ik mij, wat minder voelde. Dat is menselijk. Sinds project x is mijn zelfvertrouwen flink gedaald. Het enige stukje onzekerheid wat ik bij mij droeg (mijn overbeet) heeft tot nu toe enkel geleid tot pijn. Zowel fysiek als mentaal. Wat zonde, want het is toch kick-ass wat ik hier aan het doen en delen ben? En ik ben toch geen onzekere tiener meer? Ik ben een volwassene!

Ik weiger mij sinds vandaag nog te schamen voor de stappen die ik zet. Werken aan zelfvertrouwen doe je met vallen en opstaan. Ook jou roep ik op om je niet langer te verschuilen, achter welke (zelfgebouwde) tralies dan ook. Wees de persoon die je wil zijn en straal. Niets is mooier dan een glimlach. Met of zonder beugel. Praten over je onzekerheden en er aan werken maakt mij sterker dan ooit. Dat gun ik jou ook! Vind je innerlijke kracht. Wilde je altijd al stoppen met roken? Doe het! Wil je al een tijd afvallen, start vandaag! Laat anderen en hun mening jou niet langer be√Įnvloeden om de persoon te worden die je al was en nu nog moet omarmen.

En laat je zeker niet klein houden, door niemand niet.

 

 

De voor(uit)gang

Mijn eerste blog van 2017, dus bij deze nog de beste (veel te late) wensen!

Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen.¬†Mijn geest zit nog steeds gevangen in een lichaam dat niet meewerken wil. Maar we gaan kleine stappen vooruit. Het is fijn om in ieder geval weer 20 uur aan het werk te zijn. Ook al lijkt dit in mijn ogen veel te weinig. Het is ook fijn om weer wat variatie te hebben in de dingen die ik eet. Inmiddels lukt het zelfs weer om couscous met zacht gegrilde groenten uit de oven te eten! Door de kleine goede veranderingen vergeet ik weleens dat ik nog niet helemaal gezond ben. Daardoor wil ik teveel. Ik kan heel erg boos worden en snel het gevoel hebben dat ik faal. Ik kan nog niet zo goed tegen drukte en verschillende prikkelingen. Soms wil ik na werk in plaats van een dutje graag even stofzuigen of iets dergelijks. Maar dan heb ik daar geen energie meer voor. Ook kan ik helemaal bekaf zijn van een fietstochtje van 30 minuten. We hebben sinds gisteren daarom ook een hulp in het huishouden zodat ik niet te hard ga met het proberen op te pakken van mijn¬†‚Äúoude ik‚ÄĚ. En mij even volledig kan focussen op het behalen van mijn herstel.

Sinds de operatie voel ik mij nog steeds ongelooflijk snel suf, slaperig en ben ik vergeetachtig. Of dit de nawerkingen zijn van de algehele narcose, de veranderingen in mijn eetpatroon, of de koude weersomstandigheden weet ik niet. Ik weet wel dat ik nog niet helemaal lekker in mijn vel zit. Ik ben moe. Ik heb nergens zin in, en ik krijg maar de helft mee van de dingen die om mij heen gebeuren. Misschien verwerkt mijn lichaam nu pas echt de klap van project X. Na alle drukte, staat het proces nu alweer een tijdje stil. 26 januari krijgen we er een blokjesbeugel bij. Daarna staat het project weer on hold. Ik vind het helemaal niets, ik wil doorgaan. Kom maar op met operatie twee. Breek die onderkaak ook maar. Hoe sneller de hele mikmak voorbij is, hoe sneller mijn ‚Äúechte leventje‚ÄĚ weer kan starten. Ik hang nu maar een beetje tussen fases in.

Misschien ben ik gewoon doodop van het continue wachten totdat er een beslissing voor mij wordt genomen. Ik weet bij Jort of bij Bob nooit waar ik aan toe ben. Plannen wat de stap hierna weer gaan worden zijn altijd vaag, en afhankelijk van meerdere factoren, tijdsduur is een vraagteken. Voor een jonge vrouw met controle issues is het niet fijn om niet zeker te zijn van toekomstbeelden. Ik ben een controlefreak, en nu het om iets heel belangrijks gaat namelijk mijn gezondheid mag ik mij er niet mee bemoeien. Uiteraard weten de experts wat het beste voor mijn kaak is. Het is echter steeds een klap in je gezicht om achter de feiten aan te blijven lopen. En het vergt veel van mijn geduld om blind vertrouwen te hebben, en te blijven investeren in dit project.

Op zich is het ook best gek dat je een project aan gaat om je gezondheid op de lange duur te verbeteren, maar om juist daardoor extra last van je kaak te hebben. De tranen staan nog steeds in mijn ogen als ik eigenwijs weer eens probeer of ik toch niet een stukje komkommer kan eten.

Hoe dan ook probeer ik mij vooral te focussen op de dingen die al wel erg goed gaan. En probeer ik trots te zijn op de stappen die ik al gezet heb.

 

 

 

A wonderful christmas time

Ik kwam mijzelf onlangs aardig tegen tijdens het kerstgala van mijn dansschool. Prachtig aangeklede mannen en vrouwen. Mensen met genoeg energie om lekker te dansen, en mensen die geen nee hoeven te zeggen tegen een schaal met hapjes. Ik wist gewoon niet wat ik er kwam doen.

Het is heel lastig als je uren voor de spiegel hebt gestaan in twijfel over wat aan te trekken, en je de moed bijeen hebt gesprokkeld om ¬†√ľberhaupt te gaan en je dan te horen krijgt uit allerlei hoeken: Joh wat is er met jou gebeurd dan?! Kunnen ze die spleet niet opvullen?!!. ¬†Hoe lang moet je nog?!! Jeeeeeeeeeeeeetje wat errruggg!!!

Het enige wat je daar natuurlijk echt komt doen is bijpraten met vrienden en even vergeten dat je er “anders” uit ziet. Ik stond op het punt om te vertrekken totdat ik besloot te blijven. Want het echt iemand kwalijk nemen kon ik niet. In principe kwamen die reacties voort uit medelijden, bezorgdheid en empathie. Wat eigenlijk dan toch ook weer iets wonderlijks is. Ik sta er niet alleen voor. Ik hoef niet altijd mijn koppie omhoog te houden en trots te vechten tegen die meelevende blikken. Ik mag best eens toegeven aan dat :¬†het is verdorie toch niet te geloven gevoel.

Maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Ik heb mijn eerste reactie op de blog gehad van een lotgenote. Ik ben niet de enige met een spleet tussen mijn tanden bij het kerstdiner! Hoe geweldig is het om te weten dat je in deze magische tijd van het jaar er niet alleen voor staat.

Keer op keer wordt ik daar aan herinnert. Familie die meedenkt over een vloeibaar/ gepureerde feestmaaltijd, die lieve kerstgroet van een collega om mij te bedanken voor een leuk jaar en een hart onder de riem van vele vrienden en kennissen. Die lieve woorden helpen mij er echt doorheen. Want ja het is soms verdomd lastig dat hele project X gedoe. Want zeg nou bijvoorbeeld zelf: Wie heeft er wel oprecht zin in lekker lang tafelen als je jezelf niet lekker in je vel voelt zitten? Omdat je A niet eten kan en B er simpelweg voor jouw gevoel niet aantrekkelijk uitziet.

Ik verheug me zo op dat moment dat die Spin er eindelijk uit mag. Helaas heb ik slecht nieuws te horen gekregen van Jort (de orthodontist). De spin moet nog een half jaar blijven zitten. Dit terwijl er eerst beloofd was dat hij er eind februari al uit zou mogen. Helaas pindakaas. Om toch de spleet weg te werken heeft Jort besloten om over te gaan op slotjes 26 januari. Deze komen dus naast de Spin erbij in mijn mond.

Maaarrrr zoals ik al eerder zei de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Ik kan weer wat kauwen!! Het gaat nog niet zo soepel als dat het ging. Nootjes hoef ik echt niet te proberen. Maar een boterham zonder korstjes in kleine stukjes is voor mij al een hele dikke overwinning! Ik heb voor het eerst sinds tijden opeens oprecht zin in lekker lang tafelen (met Kerst). Doordat ik weer wat kleine dingen kan eten heb ik voor het eerst sinds tijden geen hongerig gevoel. Ik ben zo dankbaar en blij met deze kleine stap in de goede richting. Ik hoop dat dit na 26 januari zo blijft.  En ik hoop voor het eerst in tijden op een niet gepureerd diner. Dankzij lieve Alex heb ik met tranen in mijn ogen rijst met saus kunnen eten opgehaald door hem bij Surya . Mijn favoriete restaurant. Wat een prachtig cadeau! Ik heb zin in feest(dagen).

Ik heb zin in een nieuw jaar met nieuwe kansen.

Hele fijne wonderbare magische dagen!

Al het liefs,

Ik ben Nikki

Tijd heelt alle wonden

Terwijl de pepernoten net achter ieders kiezen verdwenen zijn, vliegen de kerstrecepten me al weer om de oren. Dit jaar doe ik er niet aan mee. De culturele lekkernijen zijn nog te hoog voor mij gegrepen. Eigenwijs als ik ben, ben ik aan het oefenen met kauwen. Ik heb net een stuk brie op lopen kanen. Ik kan het lastig eten noemen. Ik heb het echt naar binnen geschrokt. Bij ieder nieuw smaakje slaan mijn smaakpapillen op hol. Het liefst had ik de hele brie heel doorgeslikt. In plaats daarvan heb ik eerst uitvoerig de harde korstjes verwijderd. Daarna heb ik het overgebleven brie restantje geprakt met mijn vork. Om het vervolgens hap voor hap met mijn tong tegen mijn wang gedrukt fijn te malen. Heeeeeerlijk. Ik heb gelukkig wel de neiging onderdrukt om daarna over mijn buikje te wrijven en een harde boer te laten. Het deed me sterk denken aan deze parodie van het nummer Sweet Dreams.

Man wat mis ik eten nu mijn kaken muurvast zitten. Mensen blijven maar vragen hoe met met de pijn gaat. De pijn is eerlijk gezegd wel het laatste waar ik mij dagen lang mee bezig houd. Ik ben aan het snakken naar iets om mijn tanden in te zetten. De shakes, pap, vla, pudding, aardappelpuree, soep en gepureerde groenten (kortom de prakjes) komen mijn neus uit. Sinds 25 oktober heb ik geen ¬ī¬īnormale¬ī¬ī maaltijd meer gehad. Vooral hartig mis ik. De meeste dingen die ik wel kan eten zijn mierzoet. ¬†Een mens doet rare dingen in nood. Het uithollen van een banketletter. Pepernoten weken in thee. Een chocoladeletter omsmelten voor over wat ijs. Pastasaus oplepelen uit pot. Met vleesjus een broodje weken om zo door te kunnen slikken. Pindasaus mikken over een geprakte banaan. Wat kan ik zeggen? Ik heb mijn eet dieptepunt bereikt. Ik ben diep gezonken. Ik wil meedoen aan de feestvreetvreugde! Maar mijn gebit is er nog niet klaar voor.

Ik ben inmiddels samen met Alex naar de psycholoog geweest. Ze vond mijn gevoelens heel realistisch. Ze vond ook dat ik sportief met project X omging en ziet geen depressie voor mij weg gelegd in de toekomst. Ze vroeg hoe lang het zou gaan duren voordat ik weer kon eten. Het was een klap in mijn gezicht. Ik weet het antwoord op die vraag niet. Voorlopig 3 maanden, dan is het bot weer geheeld. Wat mij daarna te wachten gaat staan dat zien we dan wel weer. Leven per dag, dat is de enige optie om er mee om te gaan. De psycholoog vond dat Alex en ik goede afspraken met elkaar hadden gemaakt. Waar we eerst irritaties hadden over wat ik nodig had qua zorg en wat hij nodig heeft om te kunnen werken zijn opgelost en uitgepraat. Tijdens mijn tweede grotere operatie gaan we een tijdschema uitproberen zodat ik niet hoef te vragen om bijvoorbeeld een kopje thee. En hij niet steeds gestoord wordt door mijn hulpvraag tijdens het thuiswerken. Het meeste kan ik nu weer zelf. Wel ben ik snel moe.

In ieder geval merk ik dat mijn concentratie sterk verminderd is. Zo was ik laatst mijn telefoon kwijt. Ik hoorde het toestel afgaan in de keuken maar zag mijn telefoon nergens. Totdat ik dorst kreeg en hem daar triomfantelijk naar mij grijnzend terug vond in de koelkast. Ik denk dat ik hem daar had achtergelaten na een gesprek met mijn moeder terwijl ik eten aan het staafmixeren was. Een andere verklaring heb ik nog niet gevonden. Ook fiets ik rustig naar mijn werk zonder fietssleutels, zodat ik die eerst op de vijfde etage (we wonen in een flat) kan ophalen voordat ik √ľberhaupt aan mijn reis kan starten. En vergeet ik rustig tijdens het ophalen van die sleutels mijn tas boven en kom ik daar pas beneden weer achter.

Ik weet dat de tijd alle wonden heelt. Laten we nu maar hopen dat de tijd die project X nog in beslag gaat nemen snel voorbij vliegt.

Een nieuw begin

Ik kan niet zeggen dat dit mijn favoriete seizoen is. Ik geef toch echt de voorkeur aan de zomer. Toch heeft het wel wat. Blaadjes die van de bomen vallen. Winterse gezelligheid onder een dekentje met een kop thee in de hand. Eigenlijk zijn alle seizoenen mooi. Het is een herhaling  van iets wat zo bekend is, maar toch iedere keer een nieuwe entree maakt in onze omgeving.

Het is bijna december. Ik ben dol op kerst. De sfeer van de lampjes, de geur van de kerstboom. Het samenzijn en ook het denken aan familie, vrienden en kennissen. Kerstmis geeft een gevoel van saamhorigheid. De mensen lijken net iets blijer en opener naar elkaar toe (vind je het gek met zo¬īn kerstpakket en dertiende maand). Tevens is er de kans om alweer na te gaan denken over goede voornemens voor in het nieuwe jaar. Het is voor velen de kans op te beginnen met een schone lei. Een nieuw begin.

Gister zijn de hechtingen uit de wond gehaald door Bob en zijn assistente met de vrolijkste bloemen Crocs. ¬ī¬īOntspant u zich maar, het kan even gemeen en scherp aanvoelen¬ī¬ī. Kanonnen!! Dat was zeer zwak uitgedrukt. En ik dacht nog wel dat een assistente met zulke slippers niet in staat kon zijn tot marteling. De verse smaak van bloed in je mond. Het gevoel alsof iemand een scheermes in je tandvlees zet. Het geluid van de schaar. Het lostrekken van de draadjes in mijn mond. Brrr krijg er nog rillingen van. Psycho de film was er niets bij.

Een bezoek aan Jort kon uiteraard niet ontbreken. Bob bemoeit zich enkel met de heling van het bot. Jort bemoeit zich met de ontstane kaakruimte door het oprekken met de Spin. Volgens Jort begint de ontstane ruimte er goed uit te zien. Nog 6 keer draaien en we zijn klaar met oprekken! Daarna volgt een periode van 3 maanden rust. Zo kan het bot weer dichtgroeien en kunnen de voortanden zich weer terug bewegen in hun natuurlijke positie. De spin dient als ondersteunende mitella in deze 3 komende maanden. Dat is superfijn nieuws! Zonder de hechtingen voel ik nu voor het eerst hoe los mijn gehemelte zit. Ik voel mijn gehemelte-bot branden en nu ook schuiven bij het eten en aandraaien. Wat ik echt heel erg naar en eng vind. Dus ik zou blij zijn vrijdagochtend als we klaar zijn met oprekken en ik even tot rust mag komen.

Gelukkig heb ik vandaag ondanks alle ellende mijn nieuwe begin kunnen maken. Ik ben weer aan het werk gegaan. Ondanks dat ik dit ontzettend spannend vond vanwege de pijn, mijn opgerekte gek uitziende kaak en het duffe gevoel heb ik er geen spijt van gehad. Ik ga morgen weer! Mijn bureau was versierd. Mijn collega¬īs heb ik flink gemist. Ik heb mij geen moment geschaamd. Ik kan er mezelf zijn en je wordt er in je waarde gelaten. Sterker nog ik word er behandeld alsof ik nooit ben weg geweest, met knuffels en hoe gaat het met je¬īs?.

Daarnaast heb ik mijn hele kledingkast uitgeruimd (een zak vol dingen die ik niet meer aan wil!). Voortaan draag ik alleen nog dingen waar ik mij mooi en goed in/bij voel. Ik heb het dan over kleding waarin ik mij blij voel. Dat betekend dus in mijn geval; ruimte voor meer jurkjes! De nieuwe Aliexpress/Succubus en Miss Vintage collectie is al onderweg naar ons huisje om de lege plekken in mijn kast op te vullen.

Ik heb mezelf weer weten te herpakken en maak een nieuwe start. Als dat geen mooi nieuw begin is weet ik het ook niet meer.

Lachen als een boer(in) met kiespijn

Het duurde ditmaal even voordat ik de moed terug gevonden had om weer te bloggen. Vaak probeer ik van project X de humor in te zien. Op dit moment voel ik slechts een diepe onzekerheid in mij groeien. Mijn hoofd is door de constructie veranderd in een groot gapende bouwput. We zijn actief begonnen met het aandraaien van de spin. Tweemaal per dag staat Alex in mijn mond te hengelen met een pin om zo mijn bovenkaak op te rekken. Met een zaklampje duwt hij met grote moeite de pin in het gaatje van de schroef verder naar achteren. Het is pure romantiek hier in huis.

Als stank voor dank wordt mijn gezicht er niet mooier op. Naast de paarsgeelblauwe teint en dikke wangen is de spleet tussen mijn voortanden niet om aan te zien.  Daarnaast is de bijkomende constante kramp van mijn kaken door de nieuwe stand, en mijn continu jeukende gehemelte door de veranderingen in de botstructuur ook een grote marteling.

Nooit eerder voelde ik mij ooit lelijk. Weliswaar zag ik mijn overbeet niet als iets om trots op te zijn. Ik had het alleen geaccepteerd en focuste mij op de punten die ik wel leuk vind aan mezelf. Gelukkig zijn dat er een hoop meer dan die overbeet. Echter ben ik ze nu kwijt. Ik zie ze niet meer want ze worden verblind door mijn Goofy-achtige uitstraling.

Ik voelde me onlangs zelfs gekwetst in de supermarkt.  De cassière schrok overduidelijk van mijn bizarre uiterlijk. Keek extreem snel weg, en terwijl ik aan het afrekenen was vond ze het nodig om Alex te vertellen wat het bedrag was, en kreeg hij mijn wisselgeld in handen gedrukt. Dit terwijl hij ver van haar verwijderd was om de boodschappen vast in te pakken.

Ik heb een nieuwe gave. Het heet onzichtbaar zijn. Het liefste zou ik mij willen verstoppen. Thuis blijven. Echter ben ik de eenzame opsluiting zat. Vanaf donderdag 24 november ga ik proberen weer halve dagen te werken. Met een collega heb ik al afgesproken dat ik mijn incognito zonnebril omzet en mijn sterallures sjaal om mijn hoofd vastbindt alsof ik net uit de jaren 50 ben gestapt. Bij mijn teamleider heb ik al aangegeven een versierd bureau te verwachten en een vers pak vla in de koelkast.  Als ik dan toch mijn comeback moet maken, laten we het dan maar meteen goed doen.

Project X is voor jullie slechts een (gruwelijk)  verhaal. Het is makkelijk van je af te schudden. Uiteraard weet ik natuurlijk wel dat jullie aan mij denken. Toch is het niet te vergelijken met waar ik dagelijks mee geconfronteerd word. Ik ben er iedere tikkende seconde aan verbonden. Ik kan het nu niet van mij afschudden.  Ik voel het aan de pijn in mijn mond. Ik zie het continu aan mijn veranderende gezicht. Jullie leven gaat door. Ik wil ook graag weer verder.

Ik denk daarom dat het goed is om weer aan de slag te gaan, en onder de mensen te zijn. Wie weet wen ik dan weer een beetje aan de buitenwereld en de buitenwereld weer aan mij.

Zelfspot is het beste medicijn

Ik moet onwijs lachen om Alex zijn verbouwereerde gezicht. ¬ī¬īNik, wat ga je buiten doen?¬ī¬ī Ik zit aan de keukentafel en de zon schijnt naar binnen. Ik heb net aangekondigd dat ik een rondje buiten wil proberen te lopen. ¬ī¬īFoldertjes uitdelen tegen huishoudelijk geweld¬ī¬ī. ¬†Het lachen vergaat mij erg snel. De pijn schiet door mijn bovenlip vanwege de strakke hechtingen die niet met mijn lachspieren lijken mee te bewegen. Wellicht maar goed ook. Zijn uiteraard geen onderwerpen om grappen over te maken.

We zijn vandaag drie dagen verder na de operatie. Mijn gezicht is wat dikkig, blauw en opgezet. Mijn hoofd voelt aan als een gigantische luchtballon. De zwelling is al wat aan het afnemen, maar het opgeblazen gevoel blijft. Als ik mijn lip voorzichtig optil met een vinger zie je al een grotere spleet ontstaan tussen mijn voortanden. Volgende week gaan ze bij Jort de spin verder aandraaien om het oprekken van mijn kaak verder te bevorderen.  Ik ben benieuwd naar de verdere complicaties.

Momenteel heb ik het gevoel dat mijn twee voortanden los zitten. In feite klopt dat ook wel. Ze worden opzij geduwd omdat mijn bovenkaak langzaam aan het verbreden is. Door de zwelling en de hechtingen, krijg ik mijn mond maar met moeite dicht. Helaas heeft dit tot gevolgen dat ik af en toe een kwijl-lapje nodig heb om de boel schoon te houden.

Ironisch genoeg heb ik van mijn moeder een heerlijk zachte konijnen pyjama gehad. Erg toepasselijk bij mijn huidige situatie. Gelukkig zie ik er de humor wel van in. Ik huppel nog net niet van het bed naar de wc. Wortels zijn ook nog niet aan mij besteed tenzij ze net uit de sapcentrifuge zijn gekomen.

Eten heb ik opgegeven. Zelfs vloeibaar eten is erg lastig, de kracht om te zuigen (nee niet zo perverts!!!) met een rietje lijkt volledig weg te zijn. Als ik wel wat met moeite naar binnen heb gewerkt, weet ik dat een kleine bloedneus daar bijhoort. Het bloeden is verder grotendeels gestopt! Halelulja! Vloeibaar eten met een lepel is te lastig omdat ik mijn mond nog niet ver genoeg open krijg. Vandaar dat alles nu opgeslurpt wordt door een rietje. Omdat alles wat ik eet vloeibaar is, zijn mijn darmen van streek. Geen konijnenkeutels voor mij, gelukkig bestaan er goede middelen om de obstipatie wat tegen te gaan ;).

Ik probeer goed op mijn gewicht te letten. Afvallen was nog nooit zo makkelijk. Mede dankzij een oud collegaatje van mij (die een soortgelijk traject is doorgegaan) heb ik nu nutri-voeding. Daarmee proberen we angstvallig vast te houden aan de 61 kg die ik nu weeg. Met een lengte van 178 cm zit ik nu nog goed volgens de BMI index. Dat willen we graag zo houden.

De pijn is door de pijnstillers over het algemeen wel goed onder controle te houden. Zelfs praten lukt dus al weer aardig. Wel ben ik ontzettend snel moe. Aan het kijken van series ben ik daarom niet eens toegekomen nog. Bladeren door mijn gekregen tijdschriften is wel een heerlijke afleiding. Wat man oh man wat is herstellen toch verschrikkelijk saai.

Mijn eerste ziekenbezoekjes heb ik al gehad. Net alsof ik jarig ben. Zo blij als een kind word ik ervan. Mensen die de moeite nemen om langs te komen, zelfs met cadeautjes! Daardoor gaat de tijd ineens een stuk sneller! Ik word er zelfs een beetje sentimenteel door. Wat is het toch een heerlijk gevoel om omringd te worden met zoveel liefde. Ik kan niet stoppen met dank jullie wel zeggen. Ik voel gewoon diep van binnen dat dit een positieve werking heeft op mijn herstel.

Ik probeer verder zoveel mogelijk vast te houden aan mijn normale bestaan. Ik ben aangekleed en gedoucht. Ik poetst zelfs met ontzettende moeite en pijn mijn tanden. En ik ga nu wat zonnestralen vangen. Zonder de foldertjes die ik dreigde uit te delen.